Categorie archief: natuur

De Baraque Michel en de Hogne

De Baraque Michel is een skigebiet en is met 674m boven de zeespiegel de op een na hoogste top van België. Vóór de eerste wereldoorlog was het de hoogste top van België.

Advertenties

Pairi Daiza

De secretarisvogel dankt zijn naam aan de lange veren op de kop, die doen denken aan de ganzeveren die een secretaris vroeger als schrijfgerei gebruikte en soms achter zijn oor stak.

De secretarisvogel is een merkwaardige, langpotige roofvogel, die lopend zijn prooi vangt. Hij leeft vooral van reptielen, waaronder slangen. Vaak trapt hij zijn prooi dood. De harde schubben op zijn poten beschermen hem tegen slangenbeten. Bij zo’n aanval houdt de secretaris zijn vleugels als schild voor zijn lichaam.

Het doodshoofdaapje dankt zijn naam aan de witte randen om zijn ogen, maar het is juist een erg aantrekkelijk beestje (bekend als meneer Nilsson van Pipi Langkous).

Deze aapjes leven over het algemeen in groepen van zo’n 50 leden, maar soms zijn het er wel 300. Doodshoofdaapjes zijn overdag actief en struinen dan hoog door de bomen. Af en toe komen ze ook naar beneden om voedsel te zoeken.

Laplanduil

Wetenschappelijke naam: Strix nebulosa
Engelse naam: Great grey owl

Leefgebied: Noord-Amerika, noordelijke landen in Europa en in Azië.
Voeding: Knaagdieren, vogels, kikkers en insecten
Gewicht: 1 tot 1,5 kilogram
Nestgrootte: Gemiddeld 3 tot 5
Broedtijd: 28 tot 36 dagen

De ringstaartmaki is een vrij grote halfaap uit de familie der maki’s of lemuren. Ze worden halfapen genoemd omdat ze wel veel op apen lijken, maar minder uitgesproken apenkenmerken hebben. Ze hebben bijvoorbeeld kleinere hersenen, een gevoelinger reukorgaan dan echte apen, en vaak een lange snuit.

Ze zijn eigenlijk een primitieve soort apen. Maki’s zijn nauw verwant met de andere lemuren op Madagaskar. Ze kunnen goed klimmen, maar leven meer op de grond dan de andere lemuren.

Stokstaartjes leven in zuidelijk Afrika, vooral op droge open vlakten. Ze leven in groepen van maximaal dertig. De holen van grondeekhoorns lijken de geschikte plaats om te verblijven voor stokstaartjes

Stokstaartjes hebben in hun groep elk afzonderlijke taken. Er is altijd een wachter in de groep. Een wachter staat altijd hoger dan de rest zodat hij meer ziet en dus goed op de hoogte is. Hij steunt daarbij op de achterpoten en op zijn staart. Er zijn verschillende alarmsignalen: een fluitend geluid, dat ‘opgepast’ betekent, en een blaffend geluid, waarna de waarschuwer en de rest van de groep rennen voor hun leven. Een wachter beschikt over een goed gezichtsvermogen en kan al op grote afstand een ongevaarlijke gier onderscheiden van hun grootste vijand, de arend Bij gevaar gaan alle stokstaartjes fanatiek graven; dit doen ze om een stofwolk te creëren die het roofdier op de vlucht jaagt. Als de aanvaller aanhoudt, voeren ze schijn- en echte aanvallen uit, waarbij ze spugen en bijten. Als ze aan de verliezende hand zijn en op de rug liggen, tonen ze hun tanden en halen agressief uit met hun klauwen

dwergotter

Dit is de kleinste ottersoort. Hij heeft korte nagels en wordt daarom ook ‘kleinklauwotter’ genoemd.

In vergelijking met andere otters eet de dwergotter weinig vis. Hij zoekt met zijn behendige, gevoelige vingers vooral naar schelpdieren, kreeftachtigen en kikkers.

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BLWPO_20121001_002

Hallerbos “Hyacinthoides non-scripta”

Het Hallerbos is een bos met een oppervlakte van 552 ha ten zuidoosten van Halle.

Het landschap van het Hallerbos wordt bepaald door een vrij vlak massief van ongeveer 120 m hoogte, en is van noord naar zuid doorsneden door vijf valleitjes, met in de dalen opborrelende bronnen.

Hyacinthoides non-scripta

Het merendeel van de kruidachtige vegetatie bestaat uit lentebloeiers, die hun optimale ontwikkeling kennen vooraleer het kronendak van de bovenste etage zich volledig sluit.

Zeker de wilde hyacint, die van einde april tot half mei plaatselijk uitgestrekte blauwe bloemtapijten gaat vormen, mag de meest typische plantensoort van het Hallerbos genoemd worden.

Er zouden 105 verschillende vogelsoorten zijn waargenomen, waardoor het Hallerbos zich mag beroepen op een rijk vogelbestand.